Hier eindelijk een verhaaltje!

Hier even snel een berichtje uit het verre warme Australie! Het is al te lang geleden dat ik een verhaaltje op mijn blog heb geplaatst. Hou je vast, want ik heb al weer zoveel meegemaakt!

Na mijn zeilavontuur ben ik wel liefst een maand in Brisbane gebleven. Erik, Anneke en ik konden bij vrienden van Joe (1 van de jongens op de boot) gratis verblijven. Het was 1 en al gezelligheid in het studentenhuis! De 4 jongens in het huis zijn dan ook goede vrienden van me geworden. We hebben zoveel leuke dingen samen gedaan picknicken in het park, een filmpje pakken in de bios, gebasketbald, leuke uitstapjes naar geweldige plekjes in Brisbane + omgeving en natuurlijk heel veel gelachen. Anneke en ik zijn in die tussentijd ook nog naar Fraser Island en Noosa gegaan. Fraser was echt geweldig! Witte stranden, fresh water meertjes en natuurlijk de Dingo’s (wilde honden)! Ik heb samen met Anneke een 2 daagse tour op het eiland gedaan waar in je in 4 wheel drive auto’s het hele eiland doorscheurt. Ik moet eerlijk zeggen dat ik Fraser Island niet een hele spectaculaire eiland vond, want ik ben namelijk zo verwend door al de mooie eilanden die ik tijdens mijn zeiltocht heb gezien. Nog steeds s Middle Percy Island mijn favoriet! Na Fraser ben ik naar Noosa wezen liften. Noosa is echt een heerlijke vakantieplekje. Hier gaan dan ook de wat rijkere mensen heen om lekker te relaxen. Ik heb tijdens een wandeling hier mijn eerste koala in het wild gezien!! Echt super gaaf was dat! Van Noosa zijn we weer terug gaan liften naar Brisbane. Het grappige was dat het studentenhuis in Brisbane echt als ons huis aanvoelde en dat we heel erg weer behoefte om naar ‘huis’ te gaan. We werden natuurlijk ook weer warm onthaald met een maaltijd gemaakt door de jongens. Naar mijn verbazing konden ze heel goed koken! Heerlijk om weer lekker verwend te worden met heerlijke huisgemaakte maaltijden. Brisbane is ook echt 'mijn’ stad geworden. Mijn favoriete plek is dan ook West End, waar de heerlijke, kleine en gezellige restaurantjes en cafeetjes zitten. Anneke en ik hebben dan ook een eigen plekje gevonden, waar we heerlijk onze herinneringen ophalen, soepkommen met koffie drinken, in onze dagboekjes schrijven en natuurlijk heel veel kletsen. Het cafeetje heet ‘The Three Monkeys’. Super gezellig plekje vol met aapjes, inheemse meubels en spulletjes. Ik heb zelfs, maar liefst 4 dagen bij Greenpeace in Brisbane gewerkt! Haha! Ik moest op straat staan en leden gaan werven. Kreeg alleen maar slechte herinneringen terug van Nederland, waar ik dit ook heb gedaan, dus ben ik maar gestopt. Aangezien het uurtarief hier veel hoger is heb ik toch nog ruim 300 dollar verdiend! Anneke en ik wilde heel graag weer verder reizen, want het voelde om een gegeven moment dat we vast zaten. De reiskriebels kwamen weer en daar gingen we dan! Op zoek naar een nieuw avontuur!

Het plan was om van Brisbane naar Surfers Paradise te gaan en dan verder te gaan zakken richting Sydney. We waren al eventjes in Surfers Paradise geweest en ik vond het maar niks! Het is zo erg commercieel! Ik wilde liever de natuur in en de echte australische mensen ontmoeten i.p.v. alleen maar te gaan feesten en alleen maar backpackers te ontmoeten of op het strand te gaan liggen. De ochtend dat we klaar stonden om toch te vertekken naar Surfers Paradise kwam een vriend van Jack (1 van de studenten uit ons huisje) langs om wat op te halen. Anneke en ik hadden over onze reis en waar het beste was om te gaan liften en op een gegeven moment zei die vriend Al dat hij naar Armidale gaat. Natuurlijk kwam er een geweldig idee in mijn hoofd. Lekker spontaan naar Armidale gaan en ontdekken wat daar allemaal te doen is. Anneke twijfelde eerst of dat wel zo slim is om te doen, want Armidale ligt totaal niet op onze route. Het ligt namelijk te ver in het zuiden dan dat we eigenlijk wilden. Gelukkig zag ze het na een tijdje ook zitten en was ze net zo enthousiast als mij! Daar zaten we dan in een auto van een vriend van onze vriend richting Armidale nietwetend wat waar we terecht komen. Eenmaal daar aangekomen, realiseerde we ons steeds meer dat we hier zeker geen spijt van zouden krijgen! Zijn familie woont in een rustig dorpje in de bergen, in een reusachtig en mooi huis met 6000 hectare grond en 5000 schapen! Ik kon niet stoppen met lachen, ik voelde me zo levend en gelukkig! Er werd heel goed voor ons gezorgd. Schone bedden, heerlijke maaltijden, lekkere wijntjes en ze hadden zelfs een bad. Luxe. Op 1 dag gingen Anneke, Al en ik een flinke wandeling op zijn land maken. We kwamen op een berg uit met geweldig uitzicht. Op een gegeven moment waren Anneke en ik zo moe van het klimmen, dat Al zo lief was om de auto te gaan halen (die was trouwens niet zo heel ver hoor!) en ons op te gaan halen. We zagen Al in de auto naar ons toe komen en we waren zo blij dat we weer terug naar zijn huis konden gaan om lekker te gaan douchen, dat we de grote zwarte slang voor ons niet zagen. De slang ging recht op staan en staarde ons aan. Het was zo eng, dat ik een beetje in shock raakte en even niet wist waar ik heen moest rennen! Links? Rechts? Achteruit? Naar voren, onee dat kan niet!! Gelukkig kwam Al er aan met de truck en stonden we veer veilig hoog in de truck! Dat was mijn eerste keer dat ik in aanraking kwam met een slang! Op een andere dag heb ik op een quad gescheurd om de schapen te verplaatsen. Dit was zo’n unieke ervaring. Het voelde echt alsof een stadsmeisje (ik dus) helemaal los gaat op de boerderij! Haha. Na een heerlijk weekje Armidale hebben we afscheid genomen van Al en zijn familie en zijn we weer wezen liften naar Bellingen.

Hier hebben we via het couchsurfen website Erik Lamir ontmoet, waar we een paar nachten mochten verblijven. Erik Lamir en zijn familie zijn echt hippies en dat was een unieke ervaring om mee te maken. Z’n vader is heel relaxed, doet niet veel en heeft zelfs een staartje. De eerste dag zijn we meteen actief bezig geweest, want we gingen kajakken. Het was echt een goede oefening voor mij, want veel gesport heb ik niet in Australie gedaan! Flink 2/3 uur doorgepeddeld was dus wel even goed voor mij! Tijdens het kajakken kwam ik alweer mijn 2^e slang tegen! Een reusachtige python! Hij zat om een boomstam in het water heen gekronkeld. Gelukkig was hij dood, maar er spookte wel horrorverhalen in mijn hoofd dat er meer van die slangen hier zijn! Gelukkig die dag geen slang meer gezien en heb ik lekker geslapen. Nouja lekker… Het huis zat vol met spinnen en kakkerlakken. De kakkerlakken zaten echt overal! Op de muren, in de laatjes, in de wasbak en zelfs in de koelkast. Heel erg lekker slapen kon ik niet echt. Eten was voor mij helemaal een ramp. Kreeg bijna geen hap door mijn keel. Eten deed ik dan ook vaak buitenshuis waar ik die vieze beesten niet zie. Volgende dag gingen we met Erik een wandeling maken. Wij dachten dat het een wandeling was.. Het was meer door de rivier heen zwemmen, gladde rotsen beklimmen en oppassen voor de slangen! Ik heb 3 dodelijke bruine slangen in 30 minuten gezien. Ik was verschrikkelijk bang! Als je eenmaal door zo’n slang gebeten bent, is je overlevingskans heel laag! Want Erik moet dan helemaal terug naar de auto die een paar km verderop staat om te kunnen bellen en dan moet er nog een helikopter komen, die komt dan natuurlijk veelte laat! Gelukkig heb ik het allemaal weer overleefd en zijn Anneke en ik ook niet lang in Bellingen gebleven. Op naar Byron Bay!

Natuurlijk zijn we weer daarheen gelifd. Ik wil zoveel mogelijk mijn geld besparen, want het leven is al zo duur! Byron Bay hebben we helaas niet alle dagen met zon meegemaakt, maar toch heb ik er heel erg van genoten. Lekker bodyboarden en Byron heeft ook zoveel gezellige kleine cafeetjes. Ook hier hebben we ons plekje gevonden. Mokha was ons cafeetje waar telkens onze heerlijke Chai lattes dronken.

Na Byron zijn we naar de beruchte Nimbin gereisd. Nimbin staat bekend om zijn drugs. Ik vond het helemaal niet zo’n leuk dorpje. Het is te veel gefocused op drugs. Nederland doet het stukke beter! Ik voelde me daar ook niet 100% veilig wanneer ik door het dorpje liep. Aan de andere kant was ons hostel wel echt geweldig! Op een berg met geweldig uitzicht zat ons hostel. Het is heerlijk klein en knus. Ik sliep samen met Anneke in een Tipi (zo’n indianehutje)! Dit was ook zeker een ervaring rijker. We zijn daar maar 1 nachtje gebleven, want zo boeiend was het ook weer niet. Ik wil niet mijn tijd verdoen, ik wil zoveel mogelijk mooie plekken zien!

Anneke en ik vonden het wel tijd voor wooffen. Het komt in principe op neer dat je voor je accommodatie en maaltijden een paar uurtjes werkt. We hadden een boerderij in Willina gevonden en daar wilden we wel eventjes heen. We hebben wel liefst 742 km gelift om daar aan te komen. Het heeft ons 1 dag en 6 verschillende liften gekost. Het was heel vermoeiend, maar ook heel erg leuk! Op de boerderij moesten we helpen om hun planten te verplaatsen, te ompotten en nieuwe plantjes te gaan potten. Het klinkt niet zo zwaar, maar ze hebben echt heeeeel veel planten. Ik weet niet waarom, maar ze bleven mij maar kiezen om de planten te verplaatsen en dat was echt heel zwaar. Ik snap nog steeds niet waarom ze het kleinste meisje hiervoor vragen. Maargoed het was ook wel weer een goede oefening voor mijn armspieren. Deze familie is vegetarisch en aten alles het liefst zo veel mogelijk rauw. Het was eigenlijk heel fijn om super gezond te eten en mijn darmen vonden dat ook. Haha. Meeste groenten kwamen telkens vers van hun land en anders hebben ze het op boerenmarkten gekocht, waar alles dus ook organisch is. Hun drinkwater is regenwater en het water uit de kraan kwam uit de dam. Na een paar dagen werd het voor ons weer tijd om verder te gaan.

We wilden heel graag naar South West Rocks, want daar zat Al en zijn familie in hun vakantie appartementje aan het strand, dit wilde we natuurlijk niet missen. South West Rocks is een heel klein stranddorpje. Het was eigenlijk alleen leuk en waard daar heen te gaan, omdat zij daar zaten. Ons heerlijk laten verwennen door een heerlijke maaltijd met een goed wijntje en het was weer tijd om dit dorpje achter ons te laten. Ondanks alle negatieve verhalen die we gehoord hebben over Newcastle wilden we er toch heen dus dat was onze nieuwe bestemming.

Langs de weg gestaan en ons volgende lift gepakt naar Newcastle. Ik werd meteen verliefd op Newcastle. Dit is de eerste stad, waar ik echt terrasjes zie! Deze stad heeft zoveel karakter en sfeer. Het heeft zelfs een europees tintje. Heel veel gebouwen en zelfs sommige huizen gaan de hoogte in i.p.v. alles op dezelfde hoogte te hebben net als al de andere steden in Australie. Newcastle heeft hele leuke strandjes en de ‘bogey hole’ is echt een heel mooie bad waar je in kan zwemmen. Het zit naast de zee en naast de rotsen. Super mooi. Aangezien ik deze stad zo leuk vind, blijf ik hier ook wel eventjes om echt de sfeer van de stad te ervaren. Er zijn nog zoveel plekjes hier te ontdekken dus ik ben hier nog wel eventjes zoet!

Straks kerst en oud en nieuw in Sydney vieren. Ik heb er echt super veel zin in. Aan de andere kant ga ik Nederland dan wel missen, want het zijn natuurlijk de feestdagen en die wil je natuurlijk met je familie doorbrengen. Gelukkig heb ik Erik en Anneke dan bij me en vormen we onze eigen kleine familie.

Oja! Voor degene die het nog niet wisten. Ik ga in februari naar Bali!! Haha.

Andere keer ga ik proberen om wat eerder een verhaaltje te plaatsen.

Dikke kus en knuffel,

Johanna

I'm still alive!

Eindelijk weer een verhaaltje! Ik heb zo super veel meegemaakt en ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Zoals jullie bij het vorige verhaaltje hebben gelezen ben ik met een oude volkswagen T2 richting Cape Tribulation gegaan. Het was zo super gaaf! Ik kon me niet echt realiseren dat ik in mijn droombusje zat. Het voelde alsof ik droomde. Ik heb dan ook de hele rit met een glimlach van oor tot oor achterin gezeten en genoten van de prachtige omgeving. De eerste stop was bij Palm Cove. Prachtige strand met dure hotels en resorts. Het was een korte stop, want we wilde ‘s avonds in Cape Tribulation zijn. We zijn onderweg ook nog even naar Port Douglas gegaan. Leuk knus stadje met een prachtige strand ‘The Four Mile Beach'. We hebben daar even lekker gezwommen en gegeten. Daarna hoppa naar Cape Tribulation! Je kon meteen zien dat we er bijna waren. Het begon steeds meer op een oerwoud te lijken. Echt super gaaf. Het voelde alsof ik in Indonesie was. We zijn daar met ons busje op een soort camping gaan staan en hebben daar 2 nachten geslapen. Het strand was daar echt magisch. Cape Tribulation staat hier ook bekend om. ‘Where the Great Barrier Reef meets the Jungle'. Aan de ene kant prachtige zee en aan de andere kant het oerwoud. Het voelde net alsof ik een aflevering van Lost zat. En ja, ik heb het geprobeerd na te spelen haha. Het was opzich nog wel een eng idee om te gaan zwemmen, want in Cape Tribulation zijn er krokodillen. Maar waar wij waren zijn ze er niet. Het rare/enge idee is dat een paar kilometer verderop ze er wel zijn en af en toe spookte toch in mijn hoofd dat er een verdwaalde krokodil ergens kon zijn. ‘s Avonds hebben we lekker in ons busje gehangen en het o zo heerlijke goon gedronken. Op de weg terug richting Cairns (maar nog steeds wel in Cape Tribulation) hebben we een rivier tourtje gedaan waar we wel liefs 4 krokodillen zagen! Ze zaten lekker te bruinbakken in het zonnetje.

Voordat we naar Cape Tribulation gingen, zijn we 2 jongens in het hostel tegen gekomen die een heerlijke chocolade taart aan het bakken waren. We raakte met ze aan de praat en vroegen wat ze gaan doen de komende tijd. Zij hadden een geweldige verhaal over dat ze een zeiltocht gaan maken van Cairns richting Brisbane en dat de kapitein nog 2 meiden zochten. Zij hadden mij meteen overgehaald. Het klonk zo ongelooflijk mooi. Ik heb meteen Steve gebeld en vroeg of er nog steeds plek was op de boot. Anneke wilde ook mee dus het kwam mooi uit! 2 andere jongens waar we tot nu toe telkens mee reizen zagen het ook wel zitten en hadden hem ook gebeld. We konden met ze allen die avond nog hem ontmoeten. Daar zat hij dan met zijn kenmerkende witte blouse en bootschoenen. Hij kwam heel erg serieus en streng over, wat hij totaal niet is naarmate je hem wat langer kent. We mochten mee met de zeiltrip en stapten na ons roadtrip naar Cape Tribulation op de boot. Ik zat op een Beneteau van 15 meter en de boot heet Vallina.

Daar begon mijn nieuwe grote avontuur op zee. Het leven op zee is zo relaxed en bijna zorgeloos. Heerlijk boekjes lezen, genieten van de prachtige omgeving en vooral genieten van de geweldige mensen die om me heen waren. We zijn ook geen crew meer, maar 1 grote familie. Ik herinner ons eerste ankerplek nog echt heel goed. We kwamen in de avond in een baai met geweldige bergen om ons heen aan en voor ons stond een suikerrietfabriek, wat voor jullie misschien niet zo mooi klinkt. Maar het zag er zo magisch uit. Vooral de volgende ochtend rook je de frisse natuurlucht en om de bergen en ook een beetje voor de fabriek was er mist. Het was een plaatje. We zijn in deze 5 weken op zoveel eilandjes geweest dat het te veel is om nu allemaal op ze te kunnen omschrijven. Mijn toppers waren Middle Percy, Whitsundays, Cape Capricorn & Pancake Creek. Op Middle Percy is mijn favoriet. Op een geweldige strand staat er een Treehouse waar iedereen die daar geweest was iets van zijn boot heeft achtergelaten. Zo iets heb ik nog nooit gezien en voelde zo goed alsof ik droomde. Anneke en ik hebben daar heerlijk in een hangmatje gelegen en muziek geluisterd. Op de Whitsundays zijn we op verschillende plekken geankerd en hebben daar genoten van de onderwaterwereld, maar ook van de natuur op het eiland. Gesnorkeld, bergen beklomen en vooral genoten van de hele omgeving. Op Cape Capricorn waren enorme prachtige zandduinnen. Eerst heb ik daar genoten van de heerlijke verse oesters die we open hebben gekraakt en daarna ben ik samen met Florian de zandduin opgegaan. Dat was nogal een steil stuk!! Boven daar aangekomen ben ik aangevallen door honderden muggen!! Ze bleven maar komen en ze beten zelfs door mijn T-shirt heen!! We hebben een klein stukje gelopen, geprobeerd om de rest te vinden (die waren we namelijk kwijt) en toen heb ik besloten om zelf terug te gaan naar de boot, want ik werd echt levend opgegeten door die rot muggen! Het was zo heet en het begon licht te worden in mijn hoofd. Zwarte vlekken kwamen voor mijn ogen en boem daar viel ik dan. In het warme zand werd ik weer wakker en realiseerde ik me dat ik was flauw was gevallen. Ik wilde zo snel mogelijk terug naar de boot. Toen ik bij ons Dinghy (klein rubberbootje met motor) aankwam, zag ik dat de andere de sleutel daarvan mee hadden. Ik besloot toen maar om naar de boot te gaan zwemmen. Na een stukje gezwommen te hebben kwam ik bij ons boot aan en toen realiseerde ik me dat niemand op de boot is en het trappetje omhoog was en ik me niet op de boot kon tillen. Ik was zo bang dat ik weer ging flauwfallen. Flauwfallen op een zandduin is niet zo erg, maar flauwfallen in water? Gelukkig zag ik in de verte de groep over de rotsen lopen en zag ik mijn redder in nood richting mij toe zwemmen. Sjouke is een reus dus was hij in een paar minuten bij mij en kon me op de boot helpen. Na wat gegeten en gedronken te hebben, voelde ik me weer top fit en ben ik terug naar de eiland gegaan. We hebben daar genoten van een magische zonsondergang en hebben we daar ook de nacht gespendeerd. Na zonsondergang zijn er zowat geen muggen meer. Pancake Creek is ook echt een superplek. Het is geen eiland, maar dat wilt absoluut niet zeggen dat het niet waard is om het te bezoeken. Geweldige stranden, bomen, cliffen en zandbanken. Al de eilanden die ik heb bezocht is zo moeilijk te beschrijven, want het is zo mooi en vooral magisch dat ik er niet de juiste woorden voor kan vinden. Ik zal morgen even wat prachtfoto's op zetten dan kunnen jullie zien hoe het was. De foto's zeggen zoveel meer dan dat ik hier kan zeggen.

Het was trouwens niet allemaal een en al pret. Ik ben zo vaak zeeziek geweest. Ik ben helemaal lek geprikt door muggen, zandvliegen, insecten en kwallen. Anneke was vaak ook het slachtoffer van deze dierenaanvallen, maar ze ik span toch echt de kroon. We hebben door zware stormen gevaren en we hebben zelfs zonder water en voedsel gezeten. Ik waardeer nu zoveel meer de kleine dingen en geniet van alles wat ik zie, voel, hoor en proef. Deze zeiltrip heeft mij veranderd. Ik geniet alles veel intenser dan voorheen.

Ik ben nu al een paar dagen in Brisbane en vooral de eerste dag was het zo wennen. Een grote stad. Ik was zo de rust en de kalmte gewend dat ik eerst hoofdpijn van de stad kreeg. Terwijl ik toch echt wel een stadsmeisje ben! Maar nu ik eenmaal weer een beetje gesettled ben, geniet ik weer volop van het bruisende stadsleven. In mijn zeilfamilie zit ook een Australische jongen en die kent wat mensen in Brisbane en daar zijn we af en toe. Is echt heel leuk om met echte aussies mee om te gaan. Ik verblijf samen met Anneke in een hostel, maar zijn ook af en toe bij de ‘echte aussies' en daar verblijven we later ook een paar dagen. Vrijdag ga ik terug naar Fraser island. Daar ben ik met de zeilboot ook geweest, maar we konden niet met de boot naar de andere kant van het eiland, want daar heb je een four whele drive voor nodig. Na Fraser waarschijnlijk langs Noosa en dan terug naar Brisbane en verblijven we bij de vrienden van Joe (de australier op de boot).

Dit was nogal een beknopte verhaal van wat ik allemaal wel niet heb meegemaakt. Je kan me altijd bellen als je meer wilt horen!

Mijn aussie nummer: (+61)(0)405441299

Liefs,
Johanna

Cairns

De laatste avond zonder Hostel en een super huge backpack zijn we gewoon in ons hostel in de loungehoek gaan hangen. Om 3 uur 's nachts werd het wel een beetje verdacht dat we daar nog steeds zaten. De receptionist kwam langs en vroeg of we wel een nacht hadden geboekt en toen hadden we even uitgelegd dat de taxi ons om 4 uur ging ophalen van het hostel om ons naar het vliegveld te bregen. Hij was zo relaxed dat hij het allemaal prima vond, maar dat hij het moest vragen van zijn manager. Om 4 uur gingen we dus weg van het hostel en namen we onze vlucht naar Cairns. Je kon meteen voelen dat je veel noordelijker zit. Het was tropisch warm en we zagen meteen al palmbomen bij het vliegveld! Ik was zo kapot die ochtend, omdat ik natuurlijk niet kon slapen in het hostel en de hele tijd maar kaartspelletjes enz. heb gespeeld. We kwamen in een super tropisch hostel aan. Het was beschilderd met mooie vrolijke kleuren en hier en daar een reggea mannetje. Het hostel had echt zo veel karakter en sfeer, maar helaas verpesten de vele muggen het weer. Ik ben echt helemaal lek geprikt. Die dag dat ik in Cairns ben aangekomen heb ik alleen maar geslapen, want ik kwam echt zo veel slaap tekort door het bruisende Sydney. Mijn weerstand was op dat moment ook echt zo laag dat juist natuurlijk ik een koortslip kreeg. Gelukkig was ik er vroeg bij en was het snel weg. Pap en Rusmida maak je maar geen zorgen, ik voel me nu na heel wat appels en wat kiwis en natuurlijk wat slaap weer top fit! Het hostel Calypso waar ik dus in verbleef vond ik een beetje duur, want het was 22 dollar per nacht en Sydney was al heel erg duur en ik wil niet dat ik de volgende maand al naar huis moet! Sorry pap. Ik ben dan ook verhuisd met wat andere naar het hostel Carona voor 17 dollar per nacht inclusief avondeten. Dus prima! Het is dan wel wat minder luxe en groot, maar het is zeker wel te doen. De afgelopen dagen heb ik vooral bij het zwembad the Lagoon gehangen. De hotspot in Cairns om af te koelen in deze hitte, wat nu wel went. Ik ben gister naar the Botanic Gardnes gelopen en een bergje beklommen. Het uitzicht was zo mooi! Ik zat daar heerlijk met Anneke op een bankje te genieten van onze muziek en natuurlijk het uitzicht. Oppeens zie ik rechts van mij een soort Leguaan lopen!! Ik schrok wel eventjes en ik was daardoor te laat om een foto te maken. Helaas. Vandaag ben ik naar Kuranda geweest en daar ook door the bush gelopen, wat echt heel mooi was. En daar een route genomen richting de waterval Barron. Weer genoten van het prachtige uitzicht en het plan was om dan nog een jungle route te nemen, maar ik was echt zo super moe. Die vorige nacht heb ik eigenlijk gewoon niet kunnen slapen, want tegenover het hostel staat een soort van kroeg/discotheek en die mensen die daar buiten stonden maakten zoveel geluid. Ook de jongen die onder mij lag (stapelbed) snurkte. Ik heb toen na die waterval op een parkeerplaatsje gestaan en aan een gezin gevraagd waar ze heen gingen en of ze mij bij Kuranda weer konden droppen. (De waterval was een pittig eindje lopen in de bergen). De enthousiasme en vriendelijk verbaast mij nog steeds. Ze wilden me graag even daar afzetten en ik heb een erg leuke gesprek met het gezin gehad. Ze hadden me zelfs op een kopje koffie getrakteerd in Kuranda. Na deze toch ben ik natuurlijk lekker gaan zwemmen in het Lagoon. Morgen vertrek ik met Anneke en Erik van mijn groepsvlucht uit nederland richting Cape Tribulation met een Engelse. Hij heet Matt en hij heeft een oude volkswagen!! Jawel je leest het goed een volkswagen T2!!! Dus dan gaan we daarheen touren en op sommige plekke kamperen. Ik heb er echt zo super veel zin in en ik ga vanavond dan ook maar is voor de verandering vroeg naar bed om morgen weer lekker fris te zijn.

Australie voelt nu al een beetje mijn thuis. De mensen zijn hier echt zo vriendelijk en zijn zeker niet bang om gewoon een praatje met je te gaan maken. Pap het is eigenlijk best wel een land voor jou! De sfeer is hier top en het voelt goed. Het kan misschien ook wel zo zijn, omdat je zoveel mensen ontmoet en die kom je best vaak tegen.

Dikke kus uit het zonnige Cairns.

G'day Mates!

Op 2 september kwam ik bekaf, maar super enthousiast aan in Sydney. Ik werd netjes opgehaald door iemand van de organistatie en die bracht ons naar het Hostel midden in het centrum van Sydney. Het hostel is erg groot, maar helaas zijn er op dit moment niet zo veel backpackers waardoor je niet echt snel met hun in contact komt vanwege de grote ruimte. Verder is het hostel heel erg schoon en de mensen zijn erg aardig. Ik heb mijn spulletjes eventjes in mijn kamer gestald en ben ik meteen door met mijn voorlopige reisgenootjes de backpackers kroeg Side Bar in gegaan. Ik kwam meteen achter dat het leven hier duur is. Voor 1 biertje moest ik 4,60 dollar betalen. Ik heb wel een hele leuke nacht gehad. Volgende dag kregen we een workshop van de organistie hoe je aan een baan komt, hoe je je bankzaken moet regelen enwat Australie allemaal wel niet te bieden heeft. Het was erg interessant, maar het duurde wel erg lang! We zaten daar zowat de hele dag! Die avond zijn we naar het Opera House geweest, want jawel ik heb een goedkoopkaartje weten scoren voor een dansvoorstelling! Het was echt een unieke evaring. De voorstelling was echt geweldig. Daarna natuurlijk met z'n alle een andere backpackers bar geweest. Een iemand van mijn groepsvlucht die was om 12 uur snachts jarig en dat moest natuurlijk goed gevierd worden. Alweer laat mijn bedje in en natuurlijk weer heel vroeg op. Ik ben daarna met een groepje naar Bondi Beach gegaan om een wandeling te doen langs het strand richting Coogee Beach. We zijn bij de busstationtoevallig nog een Nederlander tegen gekomen. Judith heet ze. Het was zo gezellig dat ze met ons de wandeling ging maken. De wandeling was echt zo mooi. Ik kreeg echt kippenvel en een beetje waterige oogjes, want hier ben ik nou voor in Australie. De mooie stranden en cliffen. (En natuurlijk nog veel meer). Het viel mij op dat de Aussies echt super sportief zijn. Ik heb dan ook heel weinig dikke mensen gezien. Ik kan ze op 1 hand tellen. Terwijl er toch echt genoeg fastfoodketens zijn en die ook nog redelijk vol zitten. Die avond heb ik rustig in het hostel gezeten en wat muziek geluisterd. Lekker 'vroeg' naar bed en natuurlijk weer vroeg opstaan, want we moesten uitchecken. Vandaag een rustige dagje genomen, want ik kom heel veel slaap tekort en voel me ook niet echt heel goed. Ik had erge keelpijn en was ook verkouden. Gelukkig voel ik me nu wel al stukke beter. Morgen vlieg ik naar Cairns, want hier in Sydney wil ik wel weer weg. Het relaxte sfeertje heb ik nog niet echt gemerkt.Het is hier natuurlijk nog steeds een grote stad, maar die relaxte sfeer die wil ik zeker gaan voelen. Het is hier natuurlijk ook nog meer net lente dus de zon schijnt nog niet volop, maar gelukkig is het nog wel zo warm dat je geen echtje jas aan hoeft. Straks gaat het echte backpackers gevoel beginnen, want onze vluchtvliegt morgenochtend6 uur s ochtends (australische tijd :P) en we hebben geen slaapplaats vannacht! Hoe we dit gaan aanpakken.. vroeg in de avond stiekem even slapen in de tv kamer, zodat we iedergeval wat slaap hebben en dan zwerven we door de stad?? Wie weet? Ik laat het jullie weten.

See ya,

Johanna

Australië!

Een hele goede avond,

Na wat tegenslagen is het me toch gelukt om mijn welverdiende vwo-diploma te halen! Ik heb dit jaar veel nagedacht over wat ik na mijn extra jaar op de middelbare school zal gaan doen. Studeren op de vrije universiteit, ja dat wordt het maar. Of toch niet? Vorig jaar was mijn plan al om naar Australië te gaan, maar helaas ging dat niet door. Doordat ik gezakt was, heb ik dat idee uit mijn hoofd gehaald en me geconcentreerd op school. Tegen mijn verwachtingen in is dit schooljaar echt super leuk geworden door de vele leuke mensen die op het vavo zitten! Waaronder Lisa Kaarls. Mijn room mate in Engeland, wat heel geslaagd was! Uit nieuwsgierigheid en natuurlijk interesse gevraagd wat zij na het vavo jaar gaat doen. En jawel.. ze gaat naar Australië. Toen begon het bij mij weer de kriebels te komen. Reizen en Australië, één groot avontuur. Natuurlijk uit mijn enthousiasme zag ik het helemaal zitten, maar ik liet het verstandig even paar dagen rusten. Maar lang nadenken werd het niet. Besluit was genomen, ik ga het doen. Het diepe in springen en het grote avontuur tegemoet gaan!

1 September vlieg ik richting Sydney en gaat mijn reis beginnen. Hier kan jij mijn avonturen volgen en hier en daar wat mooi kiekjes bekijken. Hoelang ik blijf is nog een raadsel, maar als ik het erg goed naar mijn zin heb, blijf ik daar tot 1 augustus 2011. Australië is niet de enige land wat ik ga bezoeken ook het mooie New-Zeeland, prachtige Fiji en hopelijk ook de wereldstad Tokyo staan op mijn lijst. En als het nog even kan, mijn familie op Bali bezoeken.

Nog exact 2 maanden en dan is het 'Dag Nederland en Helllloooo Australia!'

Liefs,

Johanna